Bagno zwyczajne Ledum palustre L.

Bagno zwyczajne – Ledum palustre L (rozmaryn leśny, bahun)
Bagno zwyczajne (Ledum palustre L.)Niski krzew (50—120 cm) o ostrym zapachu. Korzenie mocne, grube. Gałązki wzniesione ku górze lub podnoszące się. Liście zimotrwałe, skórzaste, ułożone skrętolegle, tępe, eliptyczne lub równowąskie, brzegiem podwinięte, pod spodem gęsto rdzawo kutnerowato owłosione, podobnie jak młode gałązki i pączki. Kwiaty białe, 5-krótne, promieniste, o niepozornym kielichu, zebrane w szczytowe wielokwiatowe baldaszki. Owocem jest torebka z licznymi nasionami. Kwitnie V—VI. Rośnie na torfowiskach, w mokrych borach sosnowych, najczęściej spotykana w północnej części niżu polskiego. W niższych partiach gór występuje dosyć rzadko.

Surowcem jest ziele i liść Zbiera się w pełnym rozkwicie rośliny dobrze ulistnione, ścina się tylko nie zdrewniałe części łodygi. Liście można pozyskać wprost z rosnących roślin lub obrywać je z pędów wysuszonych, wtedy same łatwo odpadają. Suszyć w cieniu, w temp. do 40°C, Ziele i liście zawierają do 1% silnie aromatycznego olejku lotnego, fenole, flawonoidy, garbniki, a także glikozydy. Roślina wydaje odurzający zapach i jest trująca. Najszkodliwszy jest ledol, który działa silnie drażniąco na skórę, a wchłonięty działa porażająco na układ nerwowy, krwionośny, pokarmowy, oddechowy i mocżopłciowy.

Ziele i liście stosowane były jako lek wykrztuśny oraz do kąpieli przeciwgośćcowych. Obecnie kąpiele z bagna stosuje się przeciw reumatyzmowi. Zewnętrznie surowiec stosuje się także przy świerzbie, liszajach, ukłuciach przez owady, bólach podeszew. Ze względu na silne działanie drażniące ziele bagna ma bardzo niewielkie zastosowanie. Ostry zapach kamforowy, wydzielający się z ziela, odstrasza niektóre owady (mole, pluskwy), gryzonie (myszy, szczury). Na wsi bagno jest używane do odkażania pomieszczeń.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, B, Lek wykrztuśny, Liście, Liszaje, Reumatyzm, Świerzb, Ziele. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.