Barszcz zwyczajny Heracleum sphondylium L.

Barszcz zwyczajny – Heracleum sphondylium L.

Barszcz zwyczajny (Heracleum sphondylium L.) Wieloletnia roślina zielona do 150 cm wysoka o wzniesionej, grubej kanciasto bruzdkowanej, owłosionej łodydze. Liście trójlistkowe lub pierzaste o ząbkowanych pierzastowrębnych listkach. Liście łodygowe na krótkich, rozdętych ogonkach, odziomkowe — długoogonkowe. Białe lub różowe kwiaty zebrane są na szczycie łodygi w baldachy złożone z 15 – 35 baldaszków. Kwitnie od czerwca do września. Rośnie na łąkach, w rowach, prześwietlonych zaroślach na wilgotnych i żyznych siedliskach. Występuje w południowo-wschodniej i środkowej części niżu oraz w górach.

Surowcem leczniczym jest ziele – Herba Sphondylii oraz korzeń – Radix Sphondylii. Ziele i korzeń zawierają olejek eteryczny, rutynę, furanokumaryny, karoteny, Związki żywicowe i sole mineralne.

W medycynie ludowej wywar z barszczu stosuje się przy leczeniu niestrawności oraz biegunki. Podaje się go także przeciw padaczce. Dawniej młode liście barszczu kwaszono jak kapustę i gotowano z nich zupę (biały barszcz). Aromatyczne korzenie spożywano jako warzywo. Łodygi, liście i korzenie są znakomitą paszą dla królików i drobiu.

W północnej i wschodniej części niżu barszcz zwyczajny zastąpiony jest przez pokrewny gatunek barszcz syberyjski (Heracleum sibiricum). Roślina ta ma takie same własności lecznicze, pokarmowe i paszowe co poprzednio omówiony gatunek. Na Litwie i północnej Polsce z barszczu syberyjskiego warzono piwo.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, B, Biegunka, Korzeń, Niestrawność, Padaczka, Ziele. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.