Bieluń dziędzierzawa – Datura stramonium L.

Bieluń dziędzierzawa (Datura stramonium L.)Bieluń dziędzierzawa  Datura stramonium L.
(bieluń jadowity, denderenda, dziędzierzawa, jabłko cierniste, kędzierzawa, ostropierz, pinderynda, świńska wesz).

Bieluń dziędzierzawa jest rośliną zielną, roczną, wyrastającą do 100 cm i wyżej. Łodygę rna nagą, rozgałęziającą się widlasto. Liście duże, ogonkowe, jajowate, zatokowo wrębne i nierówno ząbkowane, z wierzchu ciemnozielone. Kwiaty duże, białe, wyrastające pojedynczo w rozwidleniu pędów. Owocem jest jajowata torebka okryta twardymi, grubymi kolcami. Kwitnie VII—VIII.

W Polsce występuje jako pospolity chwast na rumowiskach, ugorach, polach, przydrożach w pobliżu gospodarstw.
Surowcem zielarskim są przede wszystkim liście bieluni Folium Stramonii. Zbiera się je w okresie kwitnienia rośliny, suszy na powietrzu, na strychu lub w suszarni w temp. do 50SC. Surowiec ma odurzający zapach i smak słonawo – gorzki. Bieluń dziędzierzawa jest rośliną silnie trującą. Dlatego też nie wolno zatrudniać dzieci przy zbiorze bądź obróbce pozyskanego materiału Dorośli powinni pracować w rękawiczkach i nie dotykać rękoma oczu ani ust

Liście bieluni stosuje się w dychawicy oskrzelowej (astmie) jako jeden z ważniejszych składników mieszanek, papierosów, tabaki i ziółek do palenia. Innego zastosowania nie znajdują, ponieważ zamiast nich używa się dziś wyłącznie wyodrębnionych czystych alkaloidów, których dawki określane są przez lekarza. Liści używa się również do wyrobu leków przeciw chorobie Parkinsona.
Pewne znaczenie mają również nasiona bieluni. Ekstrakt z nich w połączeniu z innymi środkami używany jest do nacierań przy bólach reumatycznych i nerwowych.
Obok pokrzyku – wilczej jagody i luka czarnego bieluń .służyła do wyrobu słynnej „maści czarownic".

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, Astma, B, Liście, Nasiona, Reumatyzm. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.