Burak zwyczajny – Beta vulgaris L. sensu lato

Burak zwyczajny (Beta vulgaris L.)Burak zwyczajny – Beta vulgaris L. sensu lato

Roślina dwuletnia o czerwono nabiegłych łodygach. Dorasta do 50—150 cm wysokości. W pierwszym roku tycia wydaje zgrubiały bulwiasto korzeń, z którego wyrastają na długich ogonkach jajowate liście o falistych brzegach. W drugim roku życia wyrasta oprócz liści rozetowych ulistniona łodyga zakończona kwiatostanem. Owocem jest orzech. Burak jest rośliną uprawianą w wielu odmianach od bardzo dawna. Pochodzi t obszaru śródziemnomorskiego i Azji Mniejszej.

Surowcem zielarskim jest korzeń buraka i jego liście – Radix et Herba Betae vulgaris. Burak zawiera dużo węglowodanów – sacharozy, substancji pektynowych, witaminy z grupy B, C, E, K, PP i P oraz prowitaminę. A, kwasy organiczne (szczawiowy, jabłkowy), białka, sole mineralne, antocjany i trójmetylogllkoL Zawartość witaminy C w naci buraka jest tak duża, że wykorzystuje się ją do wyrobu koncentratu tej witaminy.

Korzeń i liście spożywane są jako jarzyna. W medycynie ludowej korzeń buraka ma duże wszechstronne zastosowanie. Przede wszystkim potrawy z buraka pomocne są w leczeniu nerek i wątroby. Z powodzeniem stosowany jest także w otyłości, złej przemianie materii. W lecznictwie ludowym sok ze świeżego buraka z miodem ma zastosowanie w leczeniu choroby nadciśnieniowej. Odwar z buraka podaje się przy schorzeniach jelit i żołądka. Sok ze świeżo ugotowanego buraka można stosować na katar. Okłady z papki z buraka stosuje się przy leczeniu wrzodów.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, B, Choroba nerek, Choroba wątroby, Cisnienie, Dolegliwości żołądkowe, Korzeń, Liście, Nieżyt żołądka, Owrzodzenie. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.