Cebula zwyczajna – Allium cepa L.

Cebula zwyczajna – Allium cepa L.

Powszechnie uprawiana roślina ogrodowa. Zakwita na ogół w drugim roku życia. Pochodzi z Azji Południowo-Zachodniej (Afganistan, Iran, Turkiestan). W Europie uprawiana jest od starożytności.

Surowcem jest świeża cebula – Bulbus cepae (Bulbus Allii cepae). Powszechnie znane są wartości smakowe i odżywcze tej rośliny. W starożytności cebulę częściej wykorzystywano jako roślinę leczniczą. Współcześnie nie doceniane są wartości lecznicze tej pospolitej jarzyny. Cebula zawiera związki siarkowe (metyloalliną, propyloallinę, propynyloallinę, sulfotlenek), które wchodzą w skład olejku eterycznego. Ponadto zawiera witaminy z grupy B oraz witaminę C. W łuskach cebuli występuje kwercetyna. 

Z powodu obecności olejku eterycznego, zawierającego siarkę cebula wykorzystywana jest w lecznictwie jako środek dezynfekujący, antybakteryjny i przeciwgrzybicowy. W kosmetyce używa się świeżych cebul jako środka przeciw łupieżowi. Fruktoza, związki flawonowe i witaminy B1, B2, C działają regenerująco na cały organizm. W lecznictwie ludowym cebulę stosuje się jako środek obniżający ciśnienie krwi. Cebula jest skuteczna przy leczeniu nieżytów górnych dróg oddechowych. Okłady z cebuli są pomocne w gojeniu ran. Suche łuski cebuli mogą być używane do barwienia jedwabiu, wełny, lnu i bawełny na kolor żółty, pomarańczowy i brązowy. W niektórych rejonach kraju barwnik cebuli wykorzystuje się do „kraszenia" jaj na Wielkanoc.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, C, Cebula, Cisnienie, Nieżyt oskrzeli, Trudno gojące się rany. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.