Cykoria podróżnik – Cichorium intybus L.

Cykoria podróżnik – Cichorium intybus L. Wieloletnia roślina zielna, osiągająca 30 -100 cm wysokości. Łodygę ma wyprostowaną i Cykoria podróżnik (Cichorium intybus L.)wielokrotnie rozgałęzioną. Liście odziomkowe zebrane w różyczkę różnią się wyglądem od liści łodygowych. Odziomkowe są większe, ostro pierzasto wcinane, takie jak u mlecza, łodygowe zaś lancetowate, drobne, obejmujące łodygę. W szczytowych partiach rośliny występują liczne koszyczki o jasnoniebieskich, okazałych kwiatach. Cykoria kwitnie od lipca do sierpnia. Korzeń ma zgrubiały. Występuje pospolicie w całym kraju na przydrożach, pastwiskach, przychaciach i ugorach. Można ją uprawiać. Wysiewa się wtedy nasiona lub sadzi kawałki korzeni.
 
Surowcem zielarskim są korzenie Radix Cichorii. Wykopuje się je późną jesienią. Po oczyszczeniu z piasku suszy się w przewiewnym miejscu. Korzeń cykorii zawiera dużo inuliny, gorzkiej intybiny oraz sok mleczny. W soku mlecznym występuje laktucyna, laktukopiryna i taraksosterol. Ponadto występuje cholina, cukry, substancje żywicowe oraz sole mineralne.
 
Korzeń cykorii działa na zwiększenie wydzielania soków żołądkowych, a szczególnie kwasu. Znajduje zastosowanie przy leczeniu bezkwaśności i nieżytów żołądka. W mieszankach ziołowych ma zastosowanie przy leczeniu niedostatecznego wydzielania żółci i przy stanach nieżytowych jelit. W lecznictwie ludowym stosowany jest przy złej przemianie materii oraz dla uzupełnienia mikroelementów w organizmie po przebytych chorobach. Prażony korzeń cykorii jest namiastką kawy. Dawniej cykoria była rośliną jadalną.
 
Napar: 15-20 g sproszkowanego korzenia zalać 2 szklankami wrzątku. Po 10 – 20 minutach odcedzić. Pić po 0,5 – 0,125 szklanki dziennie.
Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, C, Dolegliwości żołądkowe, Korzeń, Nieżyt żołądka. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.