Dzięgiel leśny – Angelica silvestris L.

Dzięgiel leśny – Angelica silvestris L.
Okazała dwuletnia lub kilkuletnia roślina zielna Osiąga wysokość 80—150 ca Łodygę ma obłą, pustą w środku, delikatnie bruzdkowaną, wielokrotnie rozgałęzioną na górze. Liście są dwu- trzykrotnie pierzaste, podobne do selera, tylko jaśniejsze. Ogonki liściowe są rynienkowate. Białe kwiaty zebrane są w okazałe baldachy, złożone z licznych baldaszków Kwitnie od lipca do września. Występuje dość pospolicie w lasach liściastych, na porębach, niekiedy na wilgotnych łąkach.

 
Surowcem jest korzeń dzięgla leśnego – Radix Angelicae minoru. Korzenie wykopuje się jesienią po przekwitnieniu roślin. Po oczyszczeniu z piasku powinny być natychmiast suszone w ciepłym i przewiewnym miejscu. Korzeń dzięgla leśnego zawiera olejek eteryczny, pochodne kumaryny, związki acetylenowe (falkarinon). żywice i substancje gorzkie. 
 
Korzeń dzięgla leśnego jest stosowany w medycynie ludowej jako środek pobudzający przemianę materii, napotny, uspokajający, przeciwskurczowy, wykrztuśny i wiatropędny. Działa rozkurczowo na mięśnie gładkie.
 
Wywar: 15 g sproszkowanego korzenia dzięgla zalać szklanką wrzątku. Gotować na wolnym ogniu 10 min., a następnie przecedzić. Zażywać po 1 łyżce stołowej — 5—4 razy dziennie.
 
 
Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, D, Działanie uspokajające, Korzeń, Lek wykrztuśny, Napotny. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.