Janowiec barwierski Genista tinctoria

Janowiec barwierski Genista tinctoria (żółcidło).

Krzewinka do 100 cm wysokości o wzniesionych gałązkach. Liście pojedyncze, lancetowate z szydlowatymi przylistkami. Żółte grzbieciste kwiaty zebrane są w kwiatostany na szczytach łodyg. Owocem jest strąk. Występuje w widnych, suchych lasach liściastych, borach sosnowych, zaroślach na obrzeżach lasu, na słonecznych wzgórzach i wrzosowiskach.
 
Surowcem leczniczym jest ziele (Herba Genistae). Zbierać należy górne części zakwitających pędów i suszyć w przewiewnym miejsca. Zawiera alkaloidy, flawonoidy, olejek lotny, substancje gorzkie i garbniki.
 
Janowiec ma silne właściwości pobudzające różne ośrodki i narządy. Jest lekiem moczopędnym — zaleca się chorym na obrzęki, np. przy skazie moczanowej czy puchlinie wodnej, jak również przy kamicy nerkowej i osłabieniu czynności nerek. Można go stosować także przeciw gośćcowi oraz zatruciom wątroby substancjami toksycznymi. Janowiec działa także napotnie i rozwalniająco, a więc jest dobry na zaparcia. W większych dawkach powoduje wymioty, dlatego też nie należy przekraczać niżej podanych dawek.
 
Medycyna ludowa posiłkowała się nim przy niedoczynności tarczycy oraz słabej przemianie materii.
 
Odwar: 10—15 g ziela zalać szklanką wrzątku 1 gotować 15—30 minut. W miarę parowania wody trzeba ją uzupełniać. Przyjmować 3 razy dziennie po 1 kieliszku.
 
Z kwiatów janowca otrzymuje się jasnożółty barwnik do wełny, lnu i jedwabiu. Z młodych pędów i liści uzyskuje się barwnik zielony.
Ten wpis został opublikowany w kategorii Choroba nerek, Choroba wątroby, J, Moczopędny, Napotny, Ziele. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.