Jemioła pospolita – Viscum album

Jemioła pospolita – Viscum album

Zimotrwała krzewinka pasożytująca na gałęziach drzew liściastych, najczęściej na topolach i brzozach. Owalne, skórzaste liście są zimozielone. Drobne kwiaty wyrastają w kątach liści. Roślina jest dwupienna. Owoce w formie nibyjagód są lepkie, kuliste białe lub żółtawe, pojawiają się tylko na roślinach żeńskich.

Surowcem leczniczym jest ziele (cala roślina: Herba Visci). Zawiera związki aminowe, wiskotoksynę, syringozyd, trójterpeny kwasy organiczne i flawonoidy. Terminy zbioru: listopad – grudzień i marzec kwiecień. Bardzo trudno ją ususzyć. Schnie powoli przez kilka tygodni w temperaturze do 30 stopni C.

Lekarze zalecają jemiołę w leczeniu chorób krążenia – reguluje zarówno nadmierne, jak i zbyt niskie ciśnienie, działając zarazem normalizująca na cały organizm. Dobry lek nasercowy, stosowana także przy krwawieniach z przewodu pokarmowego i chorobach płuc, ostatnio nawet przy chorobach nowotworowych. Korzystnie oddziaływuje na system nerwowy i płodność oraz na epilepsja. Popularny środek tonizujący i przeciwskurczowy. Pamiętać jednak należy, że jemioła działa bardzo silnie i można ją przyjmować jedynie pod opieką lekarza.

Wyciąg: 3 czubate łyżki pociętych drobno suszonych liści zalać 3 szklankami zimnej przegotowanej wody i pozostawić na noc. Rano przecedzić. Popijać 3 – 4 razy dziennie po pół szklanki (można rozcieńczyć gorącą wodą).

Dawna roślina kultowa. Zielonymi gałązkami jemioły ozdabiano domostwa na kolędę – stąd być może zwyczaj ubierania choinek. Noszona jako talizman przeciw padaczce i wszelkiemu złu. Nad łóżkiem chorego wieszano ją, by przywracała siły i zdrowie. Ponoć przynosi szczęście.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, Choroba płuc, J, Serce, Ziele. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.