Koniczyna łąkowa – Trifolium pratense

Koniczyna łąkowa – Trifolium pratense (koniczyna czerwona).

Koniczyna łąkowaBylina o korzeniu palowym, wytwarzającym szereg rozgałęzień, pokrytym brodawkami. Łodyga podnosząca się (40—65 cm długości), przylegająco owłosiona, często czerwono nabiegła, lekko prążkowana lub kanciasta. Liście 3-listkowe, listki szeroko jajowate, przeważnie z białawą trójkątną plamą u nasady. Kwiaty zebrane w kuliste lub jajowate kwiatostany, zwykle po dwa, otulone u podstawy przez wspierające liście. Korona purpurowo-czerwona, rzadko biała. Owocem jest strąk przeważnie jednonasienny. Występuje na łąkach, przydrożach, trawnikach.

Surowcem zielarskim są główki kwiatowe (Flores Trifolii). Zawierają izoramnetynę, eter trójmetylowy kwercetyny, glikozydy, olejek eteryczny, kwas salicylowy. Zbioru dokonuje się w czasie pełnego rozkwitu, zrywając same główki kwiatowe bez szypułek. Suszyć w cieniu.

Koniczyna odflegmia, działa moczopędnie i antyseptycznie, pobudza czynności gruczołów, stosowana bywa też przy zbyt silnym i bolesnym miesiączkowaniu, wychudzeniu, schorzeniach organów oddechowych – jak kaszel, chrypka, ból gardła.

Napar i herbatę z kwiatostanów koniczyny stosuje się jako środek napotny i antyseptyczny przy przeziębieniach

Napar: koniczyna, róża, pokrzywa i tobołki pospolite w równych częściach, łyżeczkę tych ziół gotować w szklance mleka, przecedzić. Pić 2 razy dziennie.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, Angina, Bolesne miesiączkowanie, K, Kwiaty, Moczopędny, Zaburzenia miesiączkowe, Zapalenie gardła. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.