Len zwyczajny – Linum usitatissimum

Len zwyczajny – Linum usitatissimum ,
Len zwyczajny (Linum usitatissimum L.)Roślina roczna do 60 cm wysokości. Korzeń cienki, jasny. Łodyga wzniesiona, w górze rozgałęziona. Liście naprzemianległe, lancetowatopodłużne, zaostrzone, białe, 5-krotne. Owocem jest torebka prawie kulista, na szczycie zaostrzona. Nasiona płaskie, eliptyczne, brunatne.
Pochodzi z Bliskiego Wschodu. W Europie od dawna uprawiany jako roślina oleista i włóknista. Rozmnaża się przez nasiona. Nie zaleca się uprawy w małych ilościach.

Surowcem zielarskim są nasiona (Semen Lini). Zawierają substancje śluzowe, olej (do 40%), białka, glikozyd cyjanogenny — linamarynę, fitosterole, kwasy organiczne i witaminę F. Dojrzale nasiona uzyskuje się przez wymłócenie. Suszyć w cieniu lub w suszarniach w temperaturze do 40°. Wysuszony, surowiec jest bezwonny, po rozgryzieniu ma łagodny, śluzowaty i oleisty smak.

Nasiona lnu zalecane są w postaci przecedzonego, sporządzonego na zimno wyciągu wodnego jako łagodny środek przeczyszczający i jako lek pomocniczy przy stanach zapalnych dróg oddechowych oraz przy nieżytach żołądka i jelit.
Wyciągi powlekają błony śluzowe żołądka i jelit cienką warstwą śluzu, chroniąc przed podrażnieniem (nadkwaśność). Skuteczne na wrzody żołądka i dwunastnicy. Nasiona zalecane są przy niestrawności, biegunce oraz stanach zapalnych pęcherza moczowego Zewnętrznie w postaci kataplazmów goją oparzenia, odmrożenia, trudno gojąca się rany, wysuszenia skóry oraz łuszczenie się i pękanie naskórka.

Kataplazm: 5 dag utłuczonych nasion zalać wrzątkiem, wymieszać dokładnie, zawinąć w płótno, przykładać na chore miejsce

Wyciąg zimny: łyżkę pogniecionych nasion zalać przegotowaną wodą. Zostawić na noc. Pić na czczo. Mięta poprawia smak lekarstwa.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, Biegunka, Dolegliwości żołądkowe, L, Nasiona, Nieżyt żołądka, Odmrożenia, Oparzenia, Przeczyszający, Trudno gojące się rany, Wrzody. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.