Mięta pieprzowa – Mentha piperita L.

Mięta pieprzowa – Mentha piperita L. (miętkiew, miętkiewa).
Wieloletnia roślina zielna do 50—BO cm wysoka, o białych poziomych kłączach z ; rozłogami. Łodyga wzniesiona, gałęzista, 4 – kanciasta, z rzadka owłosiona, czerwono-brunatna. Liście naprzeciwległe, jajowato-podługowate, piłkowane, z wierzchu ciemnozielone, pod spodem jaśniejsze, z obu stron gruczołowate żółto kropkowane. Kwiaty zebrane w gęsty kwiatostan liliowe lub czerwonawe. Jest efektem spontanicznego skrzyżowania się 2 gatunków: mięty nadwodnej (Mentha aquatica) i mięty zielonej (Mnetha spicata). Roślina uprawiana, niekiedy dziczeje.

Surowcem zielarskim jest liść — Folium Menthae piperitae. Górne części roślin ścina się w drugiej połowie czerwca w pogodne dni Po zregenerowaniu roślin można powtórzyć zbiór. Przed suszeniem oddziela się liście. Suszy się w przewiewnym miejscu w cieniu w temperaturze do 35 st. C. Surowiec zawiera przede wszystkim olejek lotny (z którego otrzymuje się mentol), ponadto garbniki, kwasy organiczne, gorycze, witaminę C, prowitaminę A, flawonoidy.

Mięta jest jedną z najdawniej znanych roślin leczniczych. Stosuje się ją przy zaburzeniach trawienia, braku apetytu. Skórczach żołądka, kolce jelitowej, wzdęciach, nudnościach, wymiotach, czkawce, chorobach wątroby i dróg żółciowych. Mentol działa silnie bakteriobójczo, lekko przeciwbólowo i obniża ciśnienie krwi. Miętę poleca się przy bezsenności, zaburzeniach nerwowych, migrenie, nerwobólach, zaburzeniach w miesiączkowaniu, nerwowych drgawkach, stanach gorączkowych, kaszlu i chrypce. Zewnętrznie, losuje się przy schorzeniach skóry i błon śluzowych, do płukania gardła, dziąseł, przy czyrakach, i nerwobólach.

Napar: 1 łyżkę suszonych liści zalać szklanką wrzątku, trzymać pod przykryciem przez 10 minut, po czym odcedzić. Pić 2—3 razy dziennie po 1 szklance płynu,

Kataplazm: łyżkę liści mięty i łyżkę ostrzyka zalać 1/2 szklanki wrzątku. Rozparzone ziele zawinąć w płótno i przykładać pod ceratką na chore miejsca.

Mięty używa się do aromatyzowania napojów chłodzących, do koktajli, past serowych, do sałatek, herbaty. Arabowie twierdzą, że podczas upałów herbata z miętą najlepiej gasi pragnienie. Lście mięty są znakomitą przyprawą do baraniny, cielęciny i wołowiny, farszy mięsnych i ryb. Do celów kuchennych można zbierać także dziko rosnące różne gatunki mięty.
W starych książkach kucharskich zaleca się dodawać miętę do gotowania starych kartofli. Drobno posiekane świeże listki można stosować jak koper do ziemniaków gotowanych, frytek, szpinaku, sałatki z pomidorów.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, Apetyt, Choroba wątroby, Dolegliwości żołądkowe, Liście, M. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.