Miodunka plamista – Pulmonaria officinalis L.

Miodunka plamista – Pulmonaria officinalis L.
Wieloletnia roślina zielna od 10 do 30 cm wysoka o cienkich brązowych pełzających kłączach. Łodygi wzniesione, proste. Liście szerokojajowate, zaostrzone odziomkowe na ogonkach, zaś łodygowe siedzące z wierzchu, białawo plamiste. Cała roślina owłosiona. Kwiatostan w postaci skrętka, kwiaty początkowo czerwone, potem fioletowe. Występuje w cienistych lasach liściastych w zachodniej części kraju na niżu Na obszarze całego kraju występuje pokrewny gatunek miodunka ćma — Pulmonaria obscura Dum.

Surowcem jest ziele obu miodunek — Herba Pulmonariae. Zawiera związki garbnikowe, substancje śluzowe, alantoinę, rozpuszczalną w wodzie krzemionkę, saponinę, sole mineralne (potasu i wapnia). Zbiera się kwitnące rośliny wczesną wiosną, liście różyczkowe również w lecie. Suszy się w temperaturze do 35 st. C.

Ziele miodunki działa wykrztuśnie, osłaniająco, moczopędnie i przeciwbiegunkowo. Wywar stosuje się przy przewlekłych nieżytach dróg oddechowych, krwiopluciu, chrypce i kaszlu. W mieszance z innymi ziołami — przy łagodnych schorzeniach przewodu pokarmowego, biegunkach, uszkodzeniach błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Pomocniczo stosuje się w gruźlicy wraz z innymi surowcami krzemionkowymi.

Napar: 30—€0 g ziela zalać 1 l wrzątku i pozostawić pod przykryciem na 10 min., a następnie przecedzić. Zażywać po 1/2 szklanki naparu 2 – 4 razy dziennie.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, Biegunka, Kaszel, M, Moczopędny, Nieżyt gardła, Nieżyt oskrzeli, Ziele. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.