Morszczyn pęcherzykowaty – Fucus vesiculous L.

Morszczyn pęcherzykowaty – Fucus vesiculous L.
Roślina wodna o spłaszczonej, brunatnej, skórzastej plesze do 25—75 cm wysoka, przytwierdzona do podłoża. W widlasto rozgałęzionej plesze zaznacza się wyraźnie nerw środkowy i owalne lub okrągłe pęcherze powietrzne rozmieszczone parami. Na szczytach gałązek umieszczone są organy rozmnażania płciowego. Gatunek wykazuje dużą zmienność morfologiczną, stąd opisano wiele form np. bez pęcherzy powietrznych. Występuje w Bałtyku w strefie przybrzeżnej, także w Morzu Północnym i Atlantyku.

Surowcem jest cała plecha – Fucus. Zawiera dużo polisacharydów, organiczne połączenie jodu, manit, karotenoidy oraz nieco witamin z grupy B. W lecznictwie surowiec pochodzący z Bałtyku łączy się z bogatszym w jod surowcem z Atlantyku.

Od dawna stwierdzono, że morszczyn wskutek zawartości związków jodu wywiera korzystny wpływ na czynności gruczołu tarczycowego. W niektórych rejonach kraju w ziemi brakuje jodu, toteż spożywane pokarmy nie pokrywają zapotrzebowania organizmu na ten pierwiastek. Morszczyn stosuje się w upośledzeniu czynności tarczycy, spowodowanej niedostatkiem jodu; w otyłości, jeżeli, przyczyną jest zmniejszona przemiana materii (morszczyn wchodzi w skład mieszanek ziołowych dla otyłych) oraz przy chronicznych zaparciach.

Ostatnio morszczyn ma już mniejsze znaczenie jako lek. Jest jednak bardzo ważnym surowcem do wytwarzania soli kwasu alginowego używanych przez przemysł farmaceutyczny. Morszczyn nigdy nie jest stosowany samodzielnie, ponieważ, ma nieprzyjemny smak. Wchodzi w skład Normogranu oraz ziółek przeciw sklerozie.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, M, Plecha, Zaparcia i oznaczony tagami , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.