Nawłoć pospolita – Solidago virga – aurea L.

Nawłoć pospolita – Solidago virga – aurea L. (polska mimoza, złota dziewica, złota rózga, złotnik, włoć, prosiana włoć, głowienki czerwone, urasz).
Bylina z kłączem ukośnym o wielu korzeniach. W pierwszym roku życia wyrastają z kłącza tylko różyczki liści. Łodyga wysokości do 1 m, zwykle pojedyncza, czerwonawo nabiegła, pojawia się w drugim roku życia. Liście w różyczce eliptyczno-jajowate, piłkowane, długości do 15 cm, na długości do 15 cm, na długich oskrzydlonych ogonkach; liście łodygowate zmniejszają się ku górze, górne są siedzące, lancetowate, ostre. Kwiaty złotożółte zebrane w koszyczki.

Występuje w suchych lasach i borach sosnowych i mieszanych, w zaroślach, na zboczach, wrzosowiskach, zrębach i przy drogach.

Surowcem zielarskim jest ziele nawłoci pospolitej (Herba Solidaginis). Ziele zbiera się w początkach kwitnienia roślin. Ścina się górne części pędów, ulistnione i ukwiecone. Suszyć należy szybko w przewiewnym miejscu w temp. do 40 st. C. Dobrze wysuszony surowiec powinien składać się z ulistnionych pędów z kwiatami, częściowo w pączkach.
Ziele zawiera olejek eteryczny, flawonoidy (rutyna), garbniki, śluz, żywicę, kwasy organiczne (octowy, salicylowy) i saponiny.

Działa przeciwzapalnie, ściągająco, przeciwgośćcowo i moczopędnie. Napary z surowca podaje się w przypadkach zapalenia pęcherza moczowego w celu złagodzenia przykrych objawów bolesnego oddawania moczu, a także przy kolce nerkowej i innych schorzeniach nerek. Ponadto nawłoć stosowana jest w nieżytach przewodu pokarmowego, nadmiernej fermentacji jelitowej, drobnych krwawieniach z przewodu pokarmowego oraz biegunkach (zwłaszcza u dzieci). Zewnętrznie używana jest do okładów na rany, wykwity skórne, wrzody oraz do płukania jamy ustnej i gardła.

Jest to roślina miododajna.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, Moczopędny, N, Niestrawność, Nieżyt pęcherza, Nieżyt żołądka, Wrzody, Ziele. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.