Ogórecznik lekarski – Borago officinalis L.

Ogórecznik lekarski – Borago officinalis L. (ogórkowe ziele).
Roślina jednoroczna, do 60 cm wysoka, szorstko owłosiona o grubej, rozgałęzionej, szorstko owłosionej łodydze. Liście o zapachu świeżych ogórków, eliptyczne, odziomkowe na długich ogonkach, łodygowe zaś siedzące. Niebieskawe duże kwiaty zwisają na długich szypułkach. Rośnie na przychaciach i jako chwast ogrodowy, zdziczały z uprawy. Pochodzi z obszaru śródziemnomorskiego i Azji Mniejszej.

Surowcem jest ziele — Herba Boraginis. Zbier się je w czerwcu w okresie kwitnienia. Do suszenia odrzuca się najgrubsze łodygi. Świeże listki można zbierać na domowy użytek o każdej porze. Ziele ogórecznika zawiera dużo substancji śluzowych, rozpuszczalną krzemionkę, garbniki, choline, różne kwasy organiczne, sole mineralne, przede wszystkim azotan potasowy.

Znajduje zastosowanie w leczeniu stanów nieżytowych jamy ustnej, gardła, żołądka, chrypki, suchego kaszlu, zapalenia błon śluzowych przewodu pokarmowego. Lecznictwo ludowe używa ogórecznika jako środka uspokajającego, odświeżającego, moczopędnego, lekko przeczyszczającego i poprawiającego przemianę materii, napotnego. Zewnętrznie w postaci kataplazmu stosuje się dla odmiękczenia wrzodów, na czyraki, wypryski skórne itp.

Napar: 10—30 g ziela zalać 0.5 litra wrzątku i pozostawić pod przykryciem na 10 min., przecedzić. Pić po 1/2 szklanki 2—3 razy dziennie.

Suszone liście są dobrą przyprawą do duszonej lub pieczonej dyni, kabaczka, cukinii i ogórków, także do duszonych jarzyn i zapiekanek. Posiekane listki można dodawać do chłodniku lub barszczu ukraińskiego.

Używa się ich także do aromatyzowania nalewek, win, ponczu, octu, syropów, esencji i chłodnych napojów. Kwiaty ogórecznika mają zastosowanie w produkcji likierów i słodyczy. Liście barwią tkaniny na niebiesko.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, Kaszel, Nieżyt gardła, Nieżyt żołądka, O, Surowiec zielarski, Zapalenie gardła, Ziele. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.