Rabarbar dłoniasty – Rheum palmatum L.

Rabarbar dłoniasty – Rheum palmatum L. (rabarbar lekarski, rzewień dłoniasty).
Bylina o grubym kłączu i korzeniu. Łodyga dęta, wysokości 90-300 cm, zakończona sztywną wiechą zielonkawych, 6-krotnych, wiatropylnych kwiatów. W pierwszym roku tworzy się kilka liści odziomkowych, a dopiero w drugim roku wyrasta obfita rozeta liściowa. Liście odziomkowe duże, dłoniaste, głęboko wcinane, o długich, grubych i owłosionych ogonkach. Liście łodygowe nieliczne, drobne. Zabarwienie łodyg i ogonków liściowych jest różne, od jasno do ciemnozielonego z odcieniem czerwono fioletowym. Owocem jest trójkanciasty orzeszek.

Rabarbar dłoniasty jest rośliną uprawną. Wymaga gleby głębokiej, pulchnej, zasobnej w wapń i składniki pokarmowe. Plantację zakłada się z nasion. Wysiewa się je w kwietniu lub w lipcu wprost do gruntu.

Surowcem zielarskim jest korzeń rabarbaru -Radix Rhei. Surowiec ma swoisty zapach i gorzki, cierpkawy smak. Oprócz garbników zawiera – jako najważniejsze substancje czynne – wolne i związane antrachinony (około 10%), poza tym związki żywicowe cukry i pektyny.

Przy stosowaniu małych dawek korzenia rabarbaru (około 0,5 g), działają ściągająco zawarte w nim garbniki, natomiast przy użyciu dużych dawek (1 do 3 g ) działają czyszcząco antrachinony.

Stosuje się go do wewnątrz w postaci proszku lub gotowych preparatów przy chronicznej obstrukcji, nieżytach żołądka i jelit oraz braku apetytu. Używany jest również niedostatecznym wydzielaniu żółci i nadklasowości soku żołądkowego. Smaczne ogonki liściowe rabarbaru służą do wyrobu kompotów i dżemów.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, Apetyt, Korzeń, Nieżyt żołądka, R, Surowiec zielarski. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.