Ruta zwyczajna – Ruta graveolens L.

Ruta zwyczajna – Ruta graveolens L. (ruta ogrodowa, rutka).
Bylina, czasami półkrzew, wysokości do 90 cm, nagi, niebieskawo-zielony, o silnym, swoistym aromatycznym zapachu.

Surowcem zielarskim jest liść ruty (Folium Rutae) i ziele ruty (Herba Rutae).

Zbiór surowca przeprowadza się wczesnym rankiem, w dzień pogodny, przed zakwitnięciem rośliny lub po przekwitnięciu (należy pracować w rękawiczkach). Przy zbiorze nie wolno zatrudniać osób cierpiących na alergię. Ścięte wierzchołki roślin suszy się w cieniu w temperaturze otoczenia lub w suszarni w temperaturze do 40°C. Surowiec ma korzenny zapach i nieco gorzkawy smak.
Liść i ziele ruty zawierają alkaloidy (graweolinę, dyktamninę, rutaminę), flawonoidy (rutynę), rutozyd (około 1,5%), związki kumarynowe, olejek eteryczny, garbniki, gorycz i żywicę.

Surowiec działa rozkurczająco, uspokajająco i w niewielkim stopniu kurczy macicę (nie wolno stosować ruty w okresie ciąży!). Preparaty z liści ruty stosuje się w skurczach dróg żółciowych i moczowych, w zaburzeniach menstruacyjnych, jako środek obniżający ciśnienie. Ze względu na zawartość rutyny pomagają przy zmianach miażdżycowych i kruchości drobnych naczyń krwionośnych. Liście ruty zazwyczaj w postaci odwaru mogą być używane z przepisu lekarza i pod jego kontrolą przy nerwicy wegetatywnej.
Związki czynne ruty są słabo rozpuszczalne w wodzie, dlatego też stosuje się wyciągi alkoholowe ze świeżych liści i podaje się 20-30 kropli w kieliszku wody 2-4 razy dzianinie.
Z kwiatów ruty otrzymuje się żółty barwnik.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, Bolesne miesiączkowanie, Cisnienie, Liście, R, Surowiec zielarski. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.