Rzepik pospolity – Agrimonia eupatoria L.

Rzepik pospolity – Agrimonia eupatoria L. (pomydło pospolite, śmietanik, jabłecznik, świeckie ziele, parzydło, wątrobowe ziele).
Bylina wyrastająca do 1 m wysokości, o grubym zdrewniałym kłączu. Łodygę ma prostą, pojedynczą, słabo rozgałęzioną, szorstko owłosioną. Liście krótko-ogonkowe, przerywano-pierzasto-złożone, szorstko owłosione, piłkowane, z przylistkami. Kwiaty drobne, żółte, 5-krotne, zebrane w kłosowate grona. Owocem jest niełupka. Występuje na przydrożach, suchych łąkach, miedzach, zboczach i w zaroślach.

Surowcem zielarskim jest ziele rzepiku (Herba Agrimoniae). Ziele zbiera się w początkach kwitnienia, ścinając górne części pędów oraz liście odziomkowe. Suszyć należy w suszarni naturalnej, zaciemnionej bądź w suszarni ogrzewanej w temperaturze nie przekraczającej 40 stopni C. Do suszenia rozkłada się ziele pojedynczą warstwą.
Ziele zawiera olejek lotny, gorycze, kwasy organiczne, dużo siarczanów, krzemionki, związki żelaza oraz witaminę PP.

Odwary z ziela rzepiku wywierają wybitnie dodatni wpływ na działanie narządów trawienia, zwłaszcza na wątrobę, pęcherzyk żółciowy, żołądek i jelita. Mają one właściwości przeciwzapalne i zapierające. Zewnętrznie stosuje się do płukania jamy ustnej przy stanach zapalnych oraz w postaci okładów przy zranieniach i chronicznych, uporczywych wyrzutach skórnych.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, Apetyt, Dolegliwości żołądkowe, R, Surowiec zielarski, Ziele, Żołądek. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.