Seler zwyczajny – Apium graveolens L.

Seler zwyczajny – Apium graveolens L.
Dwuletnia roślina warzywna, aromatyczna, 30 – 100 cm wysokości. W pierwszym roku wegetacji wytwarza tylko rozetkę liści i bulwiasto zgrubiały korzeń, w drugim roku wegetacji – pęd kwiatostanowy i owoce. Dolne liście są pierzastodzielne, górne – trójsieczne. Kwiaty drobne, białe, zebrane w złożone baldachy, bez pokrywek. Owocem jest rozłupnia rozpadająca się na 2 rozłupki. Roślina uprawiana w ogrodach, czasami zdziczała.

Surowcem leczniczym jest ziele selera (Herba Apii), korzeń selera (Radix Apii) oraz owoc selera (Fructus Apii).
Surowce zawierają olejek eteryczny (limonen, selinen, sedanolit), witaminy C, B1, B2, PP, sole potasu, wapnia i fosforu, furanokumaryny, flawonoid apiinę, hormony roślinne i inne związki.

Seler działa moczopędnie, wzmacnia układ nerwowy, pobudza apetyt i jest środkiem wzmacniającym popęd płciowy. Napar z korzeni poprawia apetyt i trawienie. Sok i napar z korzeni zalecane są przy zaparciach, chorobach wątroby, nerek, pęcherza moczowego, podagrze, pokrzywce alergicznej i zapaleniach skóry. W przypadkach chorób skórnych, ropiejących ran i wrzodów stosuje się zewnętrznie świeże, rozdrobnione liście lub maść selerową na niesolonym maśle. Napar z nasion zaleca się przy bolesnym miesiączkowaniu.

Liście i zgrubiałe korzenie – świeże i suszone stanowią przyprawę do różnych potraw. Suszone ziele selera należy przechowywać w miejscu suchym i ciemnym.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, Apetyt, Bolesne miesiączkowanie, Choroba nerek, Choroba wątroby, Korzeń, Owoce, Podagra, S, Surowiec zielarski, Trawienie, Trudno gojące się rany, Wrzody, Ziele. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.