Serdecznik pospolity – Leonurus cardiaca L.

Serdecznik pospolity – Leonurus cardiaca L. (gęsia stopa, lwi ogon, lwie serce, lisi ogon).
Roślina wieloletnia, 30-100 cm wysokości, z silnym kłączem. Występuje na przydrożach, pod płotami, na rumowiskach. Przy większym zapotrzebowaniu jest również uprawiany.

Surowcem zielarskim jest ziele serdecznika (Herba Leonuri cardiacae). Surowiec zawiera glikozydy goryczowe (marrubinę), kwasy organiczne, saponiny trójterpenowe, ślady olejku eterycznego, alkaloidy (stachydrynę, leonurynę), glikozydy irydoidowe (leonuryd, ajugol), flawonoidy i garbniki pirokatechinowe.
Ziele zbiera się w początkach kwietnia. Ścina się pędy zdrowe, silnie ulistnione, mniej więcej w połowie długości rośliny. Nie można zbierać roślin zaatakowanych przez mącznika (wyglądają jak spryskane wapnem). Ziele suszy się w suszarni naturalnej, o dobrym przewiewie lub w suszarniach ogrzewanych w temp. 35°C. Wysuszony surowiec należy oczyścić ze zżółkłych liści i grubych łodyg.

Ziele serdecznika działa słabo nasercowo i uspokajająco. Napary z serdecznika poleca się osobom w starszym wieku, przy schorzeniach sercowo-naczyniowych o łagodnych objawach – szybkie męczenie się, przyśpieszone bicie serca, kołatanie itp. Działa uspokajająco na centralny i wegetatywny układ nerwowy (nadmierna pobudliwość nerwowa charakterystyczna dla okresu przekwitania).

Napar: łyżkę ziela serdecznika zalać szklanką wrzątku, pozostawić pod przykryciem 10 minut, odcedzić. Pić 2 razy dziennie po szklance płynu.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, S, Surowiec zielarski, Uspakajający, Ziele. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.