Stokrotka pospolita – Bellis perennis L.

Stokrotka pospolita – Bellis perennis L. (stokroć trwała, stokrotka pospolita, przypołudnik czerwony, gęsie pępki).
Niewielka roślina trwała (do 5-15 cm), z podziemnymi rozłogami. Liście zebrane w różyczkę, łopatkowe lub odwrotnie jajowate, nieco karbowane lub ząbkowane. Łodyga bezlistna, zakończona pojedynczym koszyczkiem. Kwiaty brzeżne białe lub różowe, środkowe – żółte. Występuje na suchych łąkach, pastwiskach i przydrożach. Gatunek bardzo pospolity. Formy o kwiatach pełnych uprawiane są na rabatach jako rośliny dekoracyjne.

Surowcem zielarskim jest kwiat – Flos Bellidis. Kwiat zawiera substancje gorzkie, garbniki, kwasy organiczne, śluz saponiny, olejek eteryczny oraz znaczne ilości soli mineralnych.

W medycynie ludowej kwiat stokrotki stosuje się przy krwawieniach z płuc i pęcherza moczowego, także jako środek przeciwgorączkowy i ogólnie wzmacniający. Napar poleca się przy złej przemianie materii i nieregularności menstruacji oraz jako środek moczopędny (przy kamicy nerkowej i pęcherzowej) i przeczyszczający. Napar ziela stokrotki obniża ciśnienie krwi oraz przeciwdziała miażdżycy, toteż polecany jest dla osób starszych. Obecnie w lecznictwie rzadko jest stosowany wewnętrznie jako środek wykrztusiły w chorobach dróg oddechowych i łagodny środek ściągający w nieżytach przewodu pokarmowego.

Zewnętrznie stosowany jest w postaci kąpieli i okładów jako środek przeciwzapalny, przy źle gojących się ranach, krwawych wybroczynach, owrzodzeniu podudzia i wykwitach skórnych. Pisma średniowieczne wspominają o stokrotce, jako zielu poświęconym Matce Boskiej.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, Kamica nerkowa, Kamica pęcherzowa, Kwiaty, Moczopędny, S, Surowiec zielarski, Zaburzenia miesiączkowe. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.