Świerk pospolity – Pieca abies (L.)

Świerk pospolity – Pieca abies (L.) Karsten (świerk zwyczajny)
Drzewo sięgające 20 – 40 m wysokości, o grubym pniu i charakterystycznej stożkowatej koronie. Gałązki odstająca lub zwisające, korowina brunatno-szara. Szyszki zwisające w dół. Gatunek lasotwórczy w Polsce północno-wschodniej oraz południowej. Często sadzony w parkach i na plantacjach, W powietrzu w lasach świerkowych jest dużo ozonu.

Surowcem leczniczym jest żywica – Resina Piceae, szpilki (igły) – Folium Piceae oraz młode pędy – Turiones Piceae. Surowce zawierają olejek eteryczny, związki terpenowe, witaminę C oraz nieco witaminy K. W skład żywicy wchodzą pinen, kamfen, felandren, kadynen i inne. Liścia i młoda pędy zbiera się w kwietniu i maju ze ścinanych drzew.

Surowce działają moczopędnie, napotnie, żółciopędnie, przeciwszkorbutowo. Napary z młodych pędów działają dezynfekujące i ułatwiają oddychanie. Dla ułatwienia oddychania i przy uporczywym kaszlu poleca się kłaść na rozpalone węgle kawałki zakrzepłej żywicy i wdychać zapach. Jest to stary sposób na chroniczny bronchit.

Przy schorzeniach dróg oddechowych, astmie i kokluszu stosuje się wywar i młodych pędów: 30 g surowca (mogą być młode szyszki) zagotować w 1 l mleka. Odwar przecedzić, rozdzielić na 3 części i przyjmować w ciągu dnia. Sok powstały z zasypanych cukrem młodych pędów używa się w okolicy Białowieży przy schorzeniach płucnych. Napary ze szpilek i młodych pędów używane są do orzeźwiających kąpieli.
 

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, Liście, Moczopędny, Napotny, Pęd, S, Surowiec zielarski, Żywica. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.