Szanta zwyczajna – Marrubium vulgare L.

Szanta zwyczajna – Marrubium vulgare L.
Roślina wieloletnia, 30-60 cm wysokości. Korzeń biały, prosty, mocny, zdrewniały. Łodyga wzniesiona, gałęzista, w górze 4-kańciasta, szaro kutnerowata, włoski gwiazdkowate. Liście ustawione naprzeciwlegle, ogonkowe, okrągławojajowate, grubo piłkowane, pomarszczone, z wierzchu ciemnozielone, od spodu pokryte szarym kutnerem. Kwiaty 5-krotne, zrosłopłatkowe, dwuwargowe, z koroną białą, zebrane w gęste, prawie kuliste niby-okółki stojące w kątach górnych liści. Owocem jest szarobrunatna, trójkanciasta rozłupnia.

Występuje na rumowiskach, gruzowiskach, śmietniskach, przychaciach, w zaroślach i na przydrożach, na suchych pastwiskach.

Surowcem zielarskim jest ziele szanty (Herba Marrubii). Zbiór ziela przeprowadza się w okresie kwitnienia. Po ścięciu suszy się je rozpostarte cienką warstwą w miejscu cienistym w temperaturze otoczenia lub w suszarni w temperaturze nie przekraczające 40°C. Surowiec ma słaby aromatyczny zapach i gorzki smak. Zawiera substancję goryczową – marrubinę (0,6-1%), alkaloidy (betonicyną, turycynę), trójterpeny, olejek eteryczny, związki śluzowe, saponinę.

Marrubina pobudza apetyt i wydzielanie śluzu. Ziele szanty stosuje się przy schorzeniach żołądka, jelit i pęcherzyka żółciowego, jest łagodnym środkiem żółciopędnym i przeciwskurczowym. Odwar z ziela szanty polecany jest przy nieżycie oskrzeli i innych schorzeniach dróg oddechowych. Używana jest również jako przyprawa w cukiernictwie.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, S, Surowiec zielarski, Ziele, Żołądek. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.