Szarota błotna – Gnaphalium uliginosum L.

Szarota błotna – Gnaphalium uliginosum L.
Roślina roczna, dorastająca do 20 cm wysokości i rozpostartej, silnie gałęzistej łodydze. Cała roślina gęsto, wełnisto, szaro owłosiona. Liście drobne równo – wąsko – podługowate, stępione, drobne. Kwiaty drobne, żółtawe. Występuje na wilgotnych polach, ugorach, drogach leśnych, na brzegach wód, przy rowach. Gatunek jest dość pospolity.

Surowcem leczniczym jest ziele – Herba Gnaphalii uliginosi. Zawiera ono olejek eteryczny, filosterol, karoten, związki żywicowe, witaminy C i B1. Ziele zbiera się w początkach kwitnienia. Ścina się lub wyrywa z korzeniami całe rośliny, otrzepuje z ziemi i suszy. Można suszyć na słońcu.

W praktyce medycznej stosuje się przy podwyższonym ciśnieniu krwi, przy owrzodzeniu żołądka i dwunastnicy. W postaci maceratu lub nalewek do leczenia ran, oparzeń, wrzodów. Szarotę błotną stosuje się w tych samych przypadkach jako środek uspokajający.

Napar: 10 g ziela zalać szklanką wrzątku. Po 10 minutach przecedzić. Pić po 1 łyżce 3 razy dziennie, pół godziny przed posiłkiem lub stosować do okładów na trudno gojące się rany i owrzodzenia. Stosuje się też nalewkę z szaroty. Na obniżenie ciśnienia krwi na Syberii poleca się kąpiel nóg w naparze z szaroty. Obniżone w ten sposób ciśnienie utrzymuje się przez dłuższy czas.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, Owrzodzenie, S, Surowiec zielarski, Uspakajający, Ziele. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.