Szczaw lancetowaty – Rumex hydrolapathum Huds.

Szczaw lancetowaty – Rumex hydrolapathum Huds. (kobylak, kobyli szczaw).
Roślina wieloletnia, dorastająca do 1-2 m, o wzniesionej łodydze, w górze rozgałęzionej. Liście duże – odziomkowe do 50-80 cm, całobrzegie, lancetowate, łodygowe z brzegu słabo faliste. Kwiaty niepozorne, zebrane w duże wiechowate kwiatostany. Występuje nad brzegiem stawów, rzek i rowów. Gatunek rozproszony na niżu.

Surowcem zielarskim Jest korzeń – Radix Hydrolapathi. Surowiec o podobnym działaniu otrzymuje się z innych, pospolitych gatunków szczawiu – szczawiu kędzierzawego (Rumex crispus) oraz szczawiu tępolistnego (Rumex obtusifolius). Pozyskuje się go jesienią. Wykopuje się korzeń z kłączem, oczyszcza z ziemi, opłukuje w zimnej wodzie. Suszy się w piecach lub ogrzewanych suszarniach. Przed suszeniem grubsze korzenie należy pociąć.
Korzenie zawierają bardzo duto garbników pirogalowych i pirokatechinowych, antrazwiązki, flawonoidy, organiczne związki żelaza, związki żywicowe, cukry i sole mineralne.

Surowiec wykazuje działanie przeciwbiegunkowe, ściągające, antyseptyczne, bakteriostatyczne i przeciw anemiczne. W homeopatii stosuje się go w nieżytach górnych dróg oddechowych. W lecznictwie ludowym wywar z korzeni oraz sałatę z liści stosuje się przeciw biegunkom, a nawet przy czerwonce i zapaleniu jelita grubego. Używa sie także przy krwawieniach macicznych oraz anemii. Odwar z nasion w postaci kompresów bywa stosowany przy ropniach i trudno gojących się ranach.
Na Białorusi wywar z korzenia szczawiu poleca się przy chorobach nerek oraz przy kontuzjach. Z korzenia można otrzymać żółty barwnik.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, Biegunka, Korzeń, S, Surowiec zielarski. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.