Trybuła ogrodowa – Anthtiscus cerejolium L.

Trybuła ogrodowa – Anthtiscus cerejolium (L.) Hojjm (trzebula, trzebulka).
Jednoroczna roślina o cienkim wrzecionowatym korzeniu. Dawniej była często uprawiana w ogrodach. Spotyka się ją zdziczałą na piasku, jako chwast ruderalny i w lasach liściastych. Obecnie najwięcej uprawią się jej we Francji. Pochodzi z Azji Południowej.

Surowcem leczniczym jest ziele – Herba Cerefolii. Zawiera flawonoid apiinę, olejek eteryczny oraz związek goryczowy, glikozydy i witaminy. We Francji poleca się trybulę na „kuracje wiosenne” (dla „oczyszczenia krwi").

Używa się jej w schorzeniach płuc, wątroby, w początkach żółtaczki i przewlekłych schorzeniach skórnych. Zewnętrznie w postaci kataplazmów stosuje się liście trybuIi na pęcherz przy zatrzymaniu moczu, na hemoroidy, przy zapaleniu sutek oraz przy swędzeniu skóry np. po ukąszeniu owadów, a także w postaci kompresów, naparu przy zapaleniu spojówek. Wyciąg ze świeżych liści poleca się na kontuzje, wybroczyny, czyraki trudno gojące się rany.

Dawniej trybula była używana jako warzywo przyprawa. Z liści gotowano zupę (jak z barszczu) posiekane liście dodawano do wędlin, sosów, zup, masła ziołowego i twarogu W wielu krajach liście trybuli dodaje się do sałaty tak jak natkę pietruszki. Suszone, sproszkowane liście są przyprawą do moczenia ryb, dań z jaj, kurczaków i sosów. Francuzi dodają siekane listki trybuli, estragonu, szczypioru i natkę pietruszki do sałat i sałatek, do ziemniaków, omletów, a także do gotowania (związane w pęczek), smażenia i duszenia mięs, jarzyn i ryb. Trybulę można dodawać do kotletów siekanych i farszy oraz do kanapek z żółtym serem.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, Choroba płuc, Choroba wątroby, Surowiec zielarski, T, Ziele. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.