Wilżyna ciernista – Ononis spinoza L.

Wilżyna ciernista – Ononis spinoza L. (wilczyna, iglica, kolka, wilczy ogon, swar niewieści, lisi ogon).
Bylina lub drobny krzew o wysokości nie przekraczającej 60 cm. Cała roślina jest silnie ciernista. Wilżyna występuje na suchych łąkach, miedzach, słonecznych zboczach, na przydrożach, w zachodniej części niżu. Gatunek jest bardzo rzadki.

Surowcem leczniczym jest korzeń – Radix Ononidis. Surowiec otrzymuje się także z wilżyny łąkowej – Ononis arvensis. Korzenie i kłącza zbiera się jesienią lub wczesną wiosną. Wykopuje się je łopatą lub wyoruje. Korzenie oczyszcza się z ziemi i drobnych korzonków, szybko myje i suszy. Grubsze korzenie należy rozkroić. Zbiorów dokonuje się wyłącznie z upraw, ponieważ roślina podlega ochronie. Korzenie wilżyny zawierają olejek lotny, flawonoid, ononinę, keton, onospinę, trójterpeny, garbniki, dużo soli mineralnych, żywicę, fitoaglutyniny, kwasy organiczne.

Surowiec jest od dawna stosowanym i sprawdzonym lekiem moczopędnym. W odróżnieniu od innych specyfików nie wykazuje właściwości drażniących. Wyciąg z korzenia pobudza również wydzielanie soku żołądkowego i działa przeciwzapalnie na błony śluzowe przewodu pokarmowego i dróg moczowych. Wilżynę stosuje się przede wszystkim w schorzeniach nerek i dróg moczowych, zwłaszcza gdy występuje stan zapalny, przy kamicy nerkowej i pęcherzowej, skazie moczanowej, dnawym zapaleniu stawów i przy niektórych chorobach skórnych.

Napar: 15 g korzeni zalać 1 szklanką wrzątku. Po 10 minutach odcedzić. Pić 1/4 szklanki 3 razy dziennie. Wchodzi w skład pasty Fitolizyna (1 łyżeczka pasty w 1/3 szklanki wody, 3-4 razy dziennie przy kamicy nerkowej i zapaleniu dróg moczowych).

Ten wpis został opublikowany w kategorii Alfabetyczny spis roślin, Choroba nerek, Choroby dróg moczowych, Korzeń, Kłącze, Surowiec zielarski, W. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.